گرچه شدم پرپر اين عشق پاك باز تو در قلب مني زير خاك

دست بلند كردم و سويش نگاه ديده پر از اشك و دلم پر ز آه

خواستم اورا كه بگويم منم بغض گرفت راه سخن گفتنم

اشك از آن چشم ترم شد روان آه دمادم زد و كردم فغان

كرد خدا بر من بيچاره آه تو چه ستم ديده اي اي بي گناه

گفتمش اي بار خدايا تو هم گريه كني چون شنوي قصه ام

صبر نماند و دگر از جا شدم راز دلم گفتم و رسوا شدم

پيش همه خلق شدم زرد روي او كه مرا برد ز رخ آبروي

او كه دلم هيچ ز يادش نبرد رفت و غمش را به دل من سپرد

لحظه ي ديدار كه پايان رسيد روز فراق و غم هجران رسيد

روز وداع لحظه ي مرگ من است فصل خزان زردي برگ من است

گرچه شدم پرپر اين عشق پاك باز تو در قلب مني زير خاك